Το Ίδρυμα Θρακικής Τέχνης και παράδοσης ανακοινώνει ότι το πρωί της Δευτέρας 11 Ιουνίου, απεβίωσε η ιδρύτρια του Βιργινία Τσουδερού.

Ο θάνατος της Βιργινίας Τσουδερού αποτελεί απώλεια για τη Θράκη.

-Το 1989 η Βιργινία Τσουδερού εισηγήθηκε στα τρία κόμματα που στήριζαν την «οικουμενική κυβέρνηση» να αλλάξει η πολιτική του ελληνικού κράτους απέναντι στη μουσουλμανική μειονότητα της Θράκης. Η εισήγησή της έγινε αποδεκτή και είναι μέχρι σήμερα γνωστή ως η πολιτική ισονομίας και ισοπολιτείας.

-Υπό τη δική της εποπτεία ανατέθηκε στην Ακαδημία Αθηνών το 1990 η εκπόνηση ολοκληρωμένης μελέτης για την ανάπτυξη της Θράκης. Η μελέτη αυτή για πολλά χρόνια ήταν το βασικό εργαλείο στα χέρια των ελληνικών κυβερνήσεων για την άσκηση πολιτικής στην περιοχή.

-Το 1995,  η Βιργινία Τσουδερού ήταν αυτή που συνέλαβε την ιδέα της δημιουργίας του Ιδρύματος Θρακικής Τέχνης και Παράδοσης και υπήρξε από το 1998 μέχρι και το 2014 Πρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου του.

Σύσσωμο το Διοικητικό Συμβούλιο, οι εργαζόμενοι και οι συνεργάτες του Ιδρύματος εκφράζουν απέραντη θλίψη για την απώλεια της και θερμά συλλυπητήρια στην οικογένεια της.

Γεννήθηκε στις 24 Ιουνίου 1924 στο Ηράκλειο Κρήτης. Σπούδασε φιλοσοφία, οικονομικά και πολιτικές επιστήμες στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης στο Ηνωμένο Βασίλειο, καθώς και δημοσιονομία και οικονομικά περιφερειακής ανάπτυξης στα πανεπιστήμια της Μινεσότα και του Ράντκλιφ-Χάρβαρντ στις ΗΠΑ.

Μεταξύ άλλων διατέλεσε εμπειρογνώμονας στον Διεθνή Οργανισμό Υγείας και Τροφίμων του ΟΗΕ κατά την περίοδο 1949-56, και στη συνέχεια δημοσιογράφος και αρθρογράφος στις εφημερίδες «Το Βήμα» και «Ελευθερία». Στην τελευταία κυβέρνηση του Γεωργίου Παπανδρέου, από τον Φεβρουάριο του 1964 μέχρι τον Ιούλιο του 1965, ήταν οικονομική σύμβουλος του Ανδρέα Παπανδρέου, αρχικά στο Υπουργείο Προεδρίας της Κυβερνήσεως και έπειτα στο Υπουργείο Συντονισμού. Με δική της μεσολάβηση, έγινε ιδιαιτέρα γραμματέας του Ανδρέα Παπανδρέου η Αγγέλα Κοκκόλα, το 1964.[2]

Κατά την διάρκεια της χούντας των συνταγματαρχών είχε αντιστασιακή δράση ως γενική γραμματέας της Εταιρείας Μελέτης Ελληνικών Προβλημάτων (ΕΜΕΠ), με αποτέλεσμα να συλληφθεί και να κρατηθεί στο ΕΑΤ-ΕΣΑ.

Μετά την αποκατάσταση της δημοκρατίας το καλοκαίρι του 1974, υπήρξε ιδρυτικό μέλος της κίνησης των «Νέων Πολιτικών Δυνάμεων», η οποία συνεργάστηκε με την Ένωση Κέντρου (Ένωσις Κέντρου - Νέες Δυνάμεις). Εκλέχθηκε βουλευτής Β΄ Αθηνών (Υπόλοιπο πρώην Δήμου Αθηναίων) στις πρώτες μεταδικτατορικές εκλογές τον Νοέμβριο του 1974. Στις εκλογές του 1977 επανεκλέχθηκε βουλευτής Β΄ Αθηνών, με την ΕΔΗΚ.

Το 1985 συνεργάστηκε με την Νέα Δημοκρατία του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη και επανήλθε στην Βουλή, καθώς ο Μητσοτάκης την τοποθέτησε σε εκλόγιμη θέση στο ψηφοδέλτιο Επικρατείας. Τον Ιούνιο του 1989 εκλέχθηκε στην Α΄ Αθηνών, ενώ τον Νοέμβριο του 1989 και το 1990 εκλέχθηκε ξανά με το ψηφοδέλτιο Επικρατείας.[3]

Στην κυβέρνηση του Μητσοτάκη, διατέλεσε υφυπουργός Εξωτερικών από τον Αύγουστο του 1991 μέχρι τον Οκτώβριο του 1993.[4] Μάλιστα από τον Ιούλιο του 1992 είχε ως προϊστάμενο υπουργό Εξωτερικών τον Μιχάλη Παπακωνσταντίνου, επίσης παλιό στέλεχος της Ενώσεως Κέντρου και συνεργάτη του Γεωργίου Παπανδρέου.

Χρημάτισε αντιπρόεδρος της Διεθνούς Αμνηστίας, καθώς και μέλος της Ενώσεως Ελληνίδων Επιστημόνων, του Εθνικού Συμβουλίου Ελληνίδων, του ελληνικού παραρτήματος της Διεθνούς Κοινωνικής Υπηρεσίας κ.α.

Επίσης υπήρξε μέλος της ελληνικής αντιπροσωπείας στο ΟΗΕ για το Κυπριακό (1976), και έλαβε μέρος σε πολλά διεθνή συνέδρια. Υπήρξε επίτιμη πρόεδρος της Διεθνούς Διαφάνειας – Ελλάδας και του Ιδρύματος Θρακικής Τέχνης και Παράδοσης.

πηγή: el.wikipedia.org